Jij zegt het – Connie Palmen

jij-zegt-het-connie-palmenZoals jullie bij mijn blije verhaal over Sappho al konden lezen, heb ik (Loranne) weer even vrij van de universiteit, dus nu kan ik veel voor mezelf lezen! Omdat ik op kamers woon in Utrecht en het grootste deel van mijn boeken daar staat, had ik niks om te lezen bij mijn ouders (oke, dit is niet waar, ik heb hier ook nog een berg boeken, maar ik had nergens zin in). Toen bedacht ik ineens dat ik nog een e-book had liggen, want dat was ooit in de aanbieding. Normaal vind ik e-books namelijk te duur, zoals velen, maar ik weiger natuurlijk om ze illegaal te downloaden. Het probleem met e-books is alleen vaak dat ik het boek, als ik het helemaal fantastisch vond, toch graag in mijn boekenkast wil hebben, dus dat het me dan dubbel geld kost (wat een vreselijke problemen toch weer). Dat was ook bij dit boek het geval, want dit was echt waanzinnig mooi.

Ik had nog nooit een boek van Connie Palmen gelezen, en daarnaast nog nooit iets van Ted Hughes en Sylvia Plath, over wie dit boek gaat. Ik wist natuurlijk wel de tragische afloop al: Sylvia Plath pleegde op haar 30e zelfmoord en werd beroemd met haar semi-autobiografische boek, The Bell Jar, over haar 1e zelfmoordpoging. En ik wist ook ergens vaag dat Ted Hughes, haar man, daar lang over gezwegen had en dat hij er soms van werd beschuldigd haar dood te hebben veroorzaakt. Niet zo gezellig allemaal, dus.

Jij zegt het is Ted Hughes’ versie van het verhaal, zoals Connie Palmen zich die heeft voorgesteld. Ze heeft dus als het ware een autobiografie van Hughes in de vorm van een roman geschreven (volg je het nog?). Soms was dat verwarrend, want hoewel er natuurlijk vooronderzoek is gedaan, viel voor mij moeilijk te achterhalen wat nou klopte met de werkelijkheid en wat er zelf bij was bedacht. Maar goed, het blijft een roman, het blijft fictie, en daarin maakte dat eigenlijk niets uit. Ik besloot dat dus algauw van me af te zetten en gewoon mee te gaan in de vertelling van Ted Hughes over het leven met zijn vrouw, even vergetend dat het eigenlijk figuren zijn die echt bestaan hebben.

En als je dat hebt laten varen, blijft er een ontzettend tragisch verhaal over. Maar wat het meest opvalt, is de schrijfstijl: die is zó! mooi! Ik wilde zoveel zinnen onderstrepen omdat alles zo waanzinnig mooi verwoord is. Ik heb meerdere malen tranen in mijn ogen gehad, en dan dus niet eens vanwege een bepaalde gebeurtenis, maar vanwege de woordkeuze (verder gaat alles nog helemaal prima, hoor). Als Palmen altijd zo schrijft, dan zal ik zelfs haar boodschappenlijstjes nog verslinden. Ik wil meer prachtige beschrijvingen, dus ik ga zo snel mogelijk haar andere boeken lezen. En ja, zo’n prachtboek hoort toch ook wel op mijn fysieke boekenplank thuis. Daar gaat mijn geld, maar ik heb nergens spijt van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s