Recensie: Scarlet (The Lunar Chronicles #2) – Marissa Meyer

9200000007449191

Titel: Scarlet
Schrijver: Marissa Meyer
Aantal pagina’s: 454
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/scarlet/9200000007449191/
Uitgever: St. Martin’s Press
Taal: Engels
ISBN: 9780312642969
Waardering: **** (4,5 stars)

This is not the fairytale you remember. But it’s one you won’t forget.

Scarlet Benoit’s grandmother is missing. The police have closed her case. The only person Scarlet can turn to is Wolf, a street fighter she does not trust, but they are drawn to each other.

Meanwhile, in New Beijing, Cinder will become the Commonwealth’s most wanted fugitive – when she breaks out of prison to stay one step ahead of vicious Queen Levana.

As Scarlet and Wolf expose one mystery, they encounter Cinder and a new one unravels. Together they must challenge the evil queen, who will stop at nothing to make Prince Kai her husband, her king, her prisoner..

Zodra ik (Judith) Cinder uit had, ben ik aan Scarlet begonnen. Ik stond echt te springen om te weten wat er gebeurde, en was blij verrast: deel 2 was namelijk nog leuker dan deel 1!

Waar Cinder nog een beetje een standaar YA-heldin was, was Scarlet iets eigenwijzer (letterlijk). Ik vond haar helemaal geweldig, vooral als ze weer eens een woedeaanval had. Het maakte haar niet uit dat degene tegenover haar drie zo groot en honderd keer zo sterk was als zij, als ze boos was, dan was ze ook echt boos, en ging ze niet weg voordat ze de persoon op wie ze boos was een paar flinke klappen had verkocht. Deze onverschrokkenheid vind ik altijd heel leuk bij personages, en Scarlet is dan ook (tot nu toe) mijn favoriete personage uit deze serie. Naast Scarlet vond ik ook Wolf echt heel fijn om over te lezen. Hij was een beetje stereotype (tall, dark and handsome stranger), maar dit is een trope die ik eigenlijk altijd heel leuk vind. Daarnaast vond ik de namen ook heel goed gevonden. Aangezien dit een hervertelling van Roodkapje was, werd ik er heel blij van dat er iemand was die Wolf heette, maar ook een Hunter.

Ook het plot vond ik weer echt ontzettend leuk en vermakelijk. Door de verschillende perspectieven kreeg je als lezer het hele beeld, waardoor je de wereld ten onder zag gaan, terwijl de personages nog niks doorhadden. Daarnaast zat er een plottwist in, die ik echt totaal niet aan zag komen. Dit kan deels aan mij gelegen hebben, aangezien ik echt nooit iets doorheb, maar toch: ik voelde me zo enorm verraden en beledigd! Op dit punt kon ik me helemaal vinden in Scarlet’s woede. Hoe durven ze. Tss.

Dit brengt me op iets anders wat ik erg leuk vond. Ik heb dit al genoemd in mijn recensie van Cinder, maar ik zat er weer helemaal in. Normaal gesproken heb ik moeite met lang achter elkaar lezen, omdat ik heel snel afgeleid ben, maar bij dit boek had ik daar absoluut geen problemen mee. Ik moest gewoon weten wat er ging gebeuren, en wel NU. Ik werd helemaal in het verhaal gezogen, en na de bovengenoemde plottwist heb ik eerst heel hard tegen het boek zitten gillen (ja, ik praat altijd tegen levenloze objecten), waarna ik het even neer moest leggen om te bedenken hoe de plottwist in de rest van het verhaal paste (dat was ook geniaal gedaan, trouwens). Mijn moeder heeft zich weer kostelijk vermaakt met al mijn woede, en ik kan echt niet wachten om het volgende deel te lezen!

 

Advertenties

One thought on “Recensie: Scarlet (The Lunar Chronicles #2) – Marissa Meyer

  1. Pingback: Wat Ik Las (Januari – Maart) | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s