Recensie: Spoorloos – Salla Simukka

Titel: Spoorloos
Auteur: Salla Simukka
Aantal pagina’s: 176
ISBN-nummer: 9789044820812
Prijs: 17,95 (bundel met #2, Een andere wereld: 29,95)
Uitgeverij: Clavis
Website: clavisbooks.com
Beoordeling: **** (4/5 sterren)

Het is een warme dag in mei. Vandaag gaat de vijftienjarige Emmi Aalto van huis weglopen. Thuis heeft niemand aandacht voor Emmi, en op school hoort ze nergens bij. Ze voelt zich helemaal alleen op de wereld en zou het liefst onder water verdwijnen, zoals de kleine zeemeermin in haar lievelingssprookje. Maar om haar omgeving te laten inzien dat ze niet echt onzichtbaar is, gaat Emmi enkele dagen verdwijnen. Ze verschuilt zich in een tuinhuisje en valt in slaap. Als ze even later wakker wordt, is er iets veranderd. Het lijkt wel of ze echt helemaal alleen op de wereld is…

Het verhaal wordt verteld vanuit Emmi, een meisje dat geen enkel beetje persoonlijkheid lijkt te bezitten. Ze is al 15 en nog steeds een Potentieel, de groep kinderen die hun talenten nog niet ontdekt hebben en dus nog niet bij de voor hen bestemde groep horen. Bijna alle kinderen zijn onder de 10 jaar, dus Emmi is een uitzondelijk geval. Zelfs haar eigen familie heeft haar al opgegeven en haar ouders houden zich liever met haar oudere broer en jongere zusje bezig, die tenminste wel normaal zijn. Daarom besluit Emmi weg te lopen voor een paar dagen, zodat haar familie haar zou missen en spijt zou krijgen. Maar als ze eenmaal op haar schuilplaats is, valt ze in slaap en daarna is iedereen spoorloos verdwenen. Gelukkig vindt ze Onerva na een tijdje, een meisje dat denkt dat ze zelfmoord heeft gepleegd en in de hel terecht is gekomen.

Sprookjes spelen een erg grote rol in dit boek, vooral De Kleine Zeemeermin, wat Emmi’s lievelingssprookje is. Zo nu en dan worden er wat passages uit verschillende sprookjes geciteerd, wat het verhaal ten goede komt omdat er duidelijke overeenkomsten zijn, en die er een mysterieuze draai aan geven. Spoorloos speelt zich af in de nabije toekomst, waar papieren boeken en auto’s die op benzine rijden een rariteit zijn. Toch komen er heel veel van onze hedendaagse gebruiksvoorwerpen in voor, die in dit boek benoemd worden als ‘retro’, wat een grappige toevoeging is. Ook de echte sprookjes van Grimm en Andersen, die nu ook al oud zijn, worden daar gezien als iets zó ouds, dat niemand het meer leest. Behalve Emmi dan. Er zitten niet veel hoofdpersonen in dit boek, omdat het merendeel van de mensheid natuurlijk verdwenen is. Daarom moet je het voor een groot deel met Emmi en Onerva doen. Onerva is de tegenpool van Emmi: ze is extravert, kunstzinnig en ruimt haar troep nooit op. Soms is Onerva te aanwezig en ergerde ik mij samen met Emmi aan haar, maar daarna kwam dat weer goed en was ze weer een grappig meisje. Ondanks dat er weinig hoofdpersonen zijn, gaan de personen die er wel zijn, niet vervelen. Vooral Emmi leer je goed kennen en je leeft echt met haar mee.

Ik ben wel in een klap van geworden van de schrijfster, Salla Simukka. Ze schrijft in mooie, poëtische zinnen die kort maar krachtig zijn. Het boek is vrij dun, slechts 176 bladzijden. Vaak voelen de gebeurtenissen dan heel erg achter elkaar geplakt, alsof er haast bij was, maar dat is hier absoluut niet zo. Alles vloeit mooi in elkaar over en soms mag er naar mijn smaak zelfs wat meer tempo in. Er zit eigenlijk niet heel veel spanning in, maar het gaat ook meer om de emoties en verwarring die zich in Emmi’s hoofd afspeelt.

Maar als je je hele leven in een grijze wereld hebt geleefd, weet je niet wat het is om kleuren te missen. Je hebt hooguit een vermoeden wat ‘bloedrood’ of ‘okergeel’ betekent. Zoals een zeemeermin in de diepte van de oceaan vermoedt hoe het aan land zou kunnen zijn. – Salla Simukka, Spoorloos

Een groot nadeel (of voordeel want nog een boek van Simukka, het is maar hoe je het bekijkt) is dat je het tweede deel, Een andere wereld echt móét lezen om achter alle antwoorden te komen. Dit boek heeft vooral vragen opgeroepen, waarvan de hoofdvraag toch wel is: waar zijn alle mensen heen?! Dit wordt echter met vele andere vragen niet beantwoord, dus daar zal ik op moeten wachten tot het volgende boek.

Al met al vond ik dit een apart, mooi verteld verhaal met een lieve hoofdpersoon en een goede verhaallijn. Het is een beetje een mix van Divergent omdat je daarin ook naar persoonlijkheid in een bepaalde groep wordt ingedeeld, en Gone, omdat daar ook alle mensen ineens weg zijn en er een paar jongeren overblijven. Als je van die boeken houdt, vind je Spoorloos zeker ook leuk!

Advertenties

6 thoughts on “Recensie: Spoorloos – Salla Simukka

  1. Leuke recensie! Ik heb rood als bloed gelezen en ik vond dat boek echt heel goed. Alleen ik wist niet wat ik moest denken van Spoorloos & een andere wereld. Door deze recensie heb ik ze gelezen en ze zijn me erg goed bevallen!

  2. Pingback: Filmpje: Mei Boek Haul | The Bookmarkers

  3. Pingback: Mei Wrapup | The Bookmarkers

  4. Het is een fantastisch boek! En deze recensie is heel erg goed, nu begrijp ik ook waarom ik het boek zo raar vond,het heeft een vervolg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s