Boeken, boeken, en nog meer boeken!

Boeken. We kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Zitten we niet verdiept in een verhaal, dan kijken we wel kwijlend rond op het internet, op zoek naar de leukste nieuwe boeken.
Vandaag een aantal leuke foto’s met natuurlijk als thema boeken! (:


En een leuke lama om het af te sluiten! (Is het wel een lama? Geen idee, mijn dierenkennis rijkt niet zo ver (:)

NaNoWriMo!

Zo rond augustus begint de opwinding al: NaNoWriMo komt eraan, en wij zijn al druk bezig met het plannen van plots en ontwikkelen van karakters. Op 1 november gaan we positief de maand in, maar twee dagen later zijn we wel weer klaar met ons boek. Helaas zijn er daarna nog… zevenentwintig dagen te gaan.

Image

Voor de mensen die geen idee hebben wat NaNoWriMo is: het staat voor National Novel Writing Month. Het idee is dat je een boek van 50.000 woorden schrijft tijdens de maand november, wat gelijk staat aan 1667 woorden per dag. Tijdens NaNoWriMo heb je nauwelijks tijd voor een sociaal leven, school, je baan, of wat dan ook. Maar aan het eind van november heb je dan wel een boek.

Wij doen dit jaar allebei mee aan NaNoWriMo (Loranne voor de eerste keer, Judith voor de tweede keer) en het gaat momenteel fantastisch met onze boeken. Judith is de 50.000 woorden al gepasseerd, en Loranne hoeft er ook nog maar 5000. Het is niet altijd zo makkelijk geweest (er waren momenten waarop we deprimerend veel woorden achterliepen), maar uiteindelijk gaan we het allebei halen! :D

Van 16 op 17 november hebben we met twee vriendinnen en mede-NaNoWrimodeelnemers een Night of Writing Dangerously gehouden. Het idee is dat je dan een hele nacht schrijft (en heel veel chocoladepepernoten eet, kuch kuch). De hele nacht is niet gelukt, maar we hebben toch ieder 4.000 woorden geschreven!

Het leuke aan NaNoWriMo is eigenlijk de gezelligheid.  Je zit met zijn allen in hetzelfde schuitje (je bent namelijk allemaal bezig met de onmogelijke opdracht om 50.000 woorden in een maand te schrijven) en daarom steunen de NaNoWriModeelnemers elkaar door dik en dun. Één vriendin van ons is niet verder gekomen dan 500 woorden, maar ze wordt nog steeds aangemoedigd om de 50.000 te halen!

En dan nu, een exclusieve preview uit Judiths fan-tas-tische NaNoWriMoverhaal, genaamd Donder:

Ik bestudeer de kleine krabbetjes die over de rotsen lopen en daardoor zie ik haar niet binnenkomen; opeens is ze er gewoon. Ze zit op een rots in het midden van de poel, en kamt met haar vingers door haar lange, donkerblauwe haren heen. Om haar borst zit een stuk stof geknoopt, die verdacht veel op de huid van een haai lijkt. Haar vissenstaart is net zo lang als haar benen zouden zijn als ze een mens was. Het deel dat op de rots lig is donkergrijs, net als de rots, maar de onderkant, die in het water hangt, is blauwgroen, precies dezelfde kleur als het water in de poel. Als ze hem beweegt verandert de staart van kleur, hij past zich aan aan het water waar hij in zit, om haar zo de perfecte schutkleuren te bezorgen. Ze legt één hand op haar schoot, voor zover je het een schoot kan noemen als ze daar schubben heeft, en glimlacht naar me.

Review: Het bottenseizoen

Titel: Het bottenseizoen Schrijfster: Samantha Shannon Uitgeverij: Prometheus Jaar: 2013 Oorspronkelijke taal: Engels Aantal pagina’s: 434 Inhoud Het is het jaar 2056. Scion, dan de touwtjes in handen, beschouwt helderziendheid als een plaag en wil alle zieners uitroeien. De negentienjarige … Lees verder

Film review: Catching Fire

Katniss en Peeta

Afgelopen woensdag was het dan zover: we konden eindelijk naar The Hunger Games: Catching Fire! Nadat we ons er al maandenlang op verheugd hadden, liepen we ietwat zenuwachtig de bioscoopzaal binnen, die al helemaal vol zat. We wachtten vol spanning af en hoopten dat onze verwachtingen waargemaakt zouden worden.

En dit was zeker zo, hij was zelfs nog veel beter dan we gedacht hebben. Wat een steengoed vervolg na de eerste film. Eigenlijk vonden we dit deel nog beter dan de eerste, waar we ons een licht ergerden aan de warrige manier van filmen, al bleek later dat dat met opzet was gedaan, maar dat terzijde.

 De cast was ontzettend goed. Vooral Jenna Malone (Johanna) en Sam Claflin (Finnick) pasten volgens ons perfect bij hun rol. Voor de mensen die de boeken gelezen hadden misten er natuurlijk genoeg dingen, zoals de achtergrond van de districten en Gales verhaal, maar dit waren kleine details en we begrijpen goed dat dit niet meer in de film paste. Verder zijn de karakters van Peeta en Katniss stukken beter uitgewerkt en nu wordt hun verhaal steeds mooier en interessanter. Effies outfits waren elke keer weer een heus spektakel om naar te kijken, met als hoogtepunt het vlinderpakje dat ook al in de trailer te zien is.

Catching Fire was een goede afwisseling van spanning en actie, en romantiek en grappige scenes. Persoonlijk vonden we een scene waarin Johanna plotseling uit de kleren ging hilarisch, Jennifer Lawrence’ blik op dat moment is goud waard. We raden deze film zeker aan iedereen, man of vrouw, jong of oud, alien of panda, aan. Als we het een cijfer moesten geven, zouden we het een 9 geven omdat de film eigenlijk bijna perfect is, op de details van het boek die niet in de film zitten na. Al met al is het een spetterend vervolg en we kijken nu al uit naar Mockingjay Part 1!

Finnick! :D

Book Quote

Image

Het is moeilijk kiezen uit al die mooie quotes van John Green, daarom plaatsen we er gewoon heel veel. :)

“As he read, I fell in love the way you fall asleep: slowly, and then all at once.”

“My thoughts are stars I cannot fathom into constellations.”

“That’s the thing about pain,” Augustus said, and then glanced back at me. “It demands to be felt”

“Some infinities are bigger than other infinities.”

“The marks humans leave are too often scars.”

“Oh, I wouldn’t mind, Hazel Grace. It would be a privilege to have my heart broken by you.”

– John Green (The Fault in Our Stars)

Review: De Strijd der Koningen

Titel: De Strijd der Koningen
Schrijver: George R.R. Martin
Verschenen: 1999
Pagina’s: 827
Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Op een aardse wereld met een middeleeuwse beschaving duren de zomers jaren en de winters generaties lang. De Zeven Koninkrijken bestaan uit verschillende ‘huizen’, een soort ridderschappen. Koning Robert is dood en zijn broer probeert aanspraak te maken op de troon, zelfs door gebruik van zwarte magie. Inmiddels regeert koningin Lannister, tot Roberts zoon volwassen zal zijn. In het noorden heeft de aloude vijand, het geslacht Stark of de ‘Schrikwolven’, Robb Stark tot koning gekroond. Deze wil tot elke prijs de moord op zijn vader wreken en begint een oorlog tegen het huis Lannister.

Mening
Het tweede boek in de  serie Het Lied van IJs en Vuur gaat door op het verhaal dat in het eerste boek is begonnen. De intriges worden echter nog ingewikkelder, hoewel ik het boek makkelijker te volgen vond, waarschijnlijk omdat ik de karakters beter kende. De karakters vormen ook meteen het leukste deel aan dit verhaal: ze zijn zo geloofwaardig, dat het je bijna niet zou verbazen om ze in het echte tegen te komen, hoewel ik me persoonlijk wel zou afvragen wat die vreemde gast met een zwaard in de bioscoop doet.

Tijdens De Strijd der Koningen zit je beter in het verhaal dan tijdens het eerste deel, Het Spel der Tronen, maar zo af en toe ben je toch compleet vergeten wie wie was. Het feit dat het verhaal vanuit het oogpunt van negen hoofdpersonen wordt verteld, maakt het niet makkelijker te volgen, maar wel makkelijker te geloven. Door de verschillende meningen over de rotzooi die het is in het land nu er vier koningen zijn, krijg je langzaam door dat een goede oplossing ontzettend moeilijk te vinden is.

Om dit boek leuk te vinden, moet je er wel tegen kunnen dat er rijkelijk gestrooid wordt met seks- en vecht scenes. De overdaad aan geweld en seksualiteit is zeker aanwezig, maar vormt niet het belangrijkste aspect in dit boek. Elke personage blijkt namelijk een reden te hebben om met iemand tussen de lakens te duiken en vervolgens een ander op brute wijze te onthoofen

Al met al is dit een heerlijk boek om je in vast te bijten als je geen problemen hebt met geweld, seks of ingewikkelde plotlijnen. Ik zou iedereen die van fantasyboeken houdt aanraden het te lezen.

Van muizen en Hobbits

Jawel, ook Judith heeft een fantastisch (ahum) verhaal over lezen (:

Toen ik heel klein was, was ik al dol op lezen. Mijn eerste woordje komt uit het boek “Wil je mijn vriendje zijn?”, een legendarisch boekje over een muis die aan alle dieren vraagt of ze zijn vriendje willen zijn. Toen mijn moeder voor de duizendste keer de pagina omsloeg en aankwam bij de bladzijde met een aap, wees ik naar het boek en zei: ‘Aap.’ Later, toen ik drie jaar was, was ik dol op het boek “Malmok”. Dit gaat over een pelikaan die na een zware storm een jongetje vindt, wiens schip is vergaan. Tijdens de zware storm zeggen de pelikanen tegen elkaar: ‘Wie nu nog op zee is, is verloren.’ Deze zin had duidelijk veel indruk op mij gemaakt, aangezien ik na een tocht op een rondvaartboot zachtjes voor me uit zei: ‘Wie nu nog op zee is, is verloren.’ Ik ben nooit meer dol op rondvaartboten geworden. Mijn liefde voor boeken groeide echter naarmate ik ouder werd. Het eerste boek wat ik zelf las was “De gekste avonturen van Tommie en Lotje”, over Lotje en haar irritante jonge broertje Tommie. Ik vond dit boek geweldig, omdat ik mezelf herkende in de situatie van Lotje; ik heb zelf immers ook een jonger broertje. Niet lang hierna ontdekte ik “Jij bent de liefste”, een boek met gedichten. Ik kon ze allemaal opdreunen en kon ook de plaatjes bij de gedichten tot in detail beschrijven. Ik kon geen zonnebloem passeren zonder hem het gedichtje “Zonnebloemenzee” te vertellen.

Mijn echte leesobsessie is eigenlijk de schuld van Roald Dahl. Ik was (en stiekem ben ik dat eigenlijk nog steeds) compleet verslaafd aan al zijn boeken. Ik heb gelachen om de maffe avonturen van Sjakie en Willie Wonka, en gehuiverd om de afschuwelijke Meneer en Mevrouw Griezel, die elkaar op alle mogelijke manieren het leven zuur maakten. Op een gegeven moment werd iedereen in mijn omgeving gek van me, omdat ik elk gesprek wist terug te brengen tot het onderwerp Roald Dahl. Totdat mijn moeder “Saartje Tadema” uit de bibliotheek haalde. Het verhaal over het weesmeisje dat langzaamaan haar eigen weg vindt sprak mij, tot mijn vaders grote teleurstelling, nog meer aan dan de boeken van Roald Dahl. Saartje wordt gestraft voor haar nieuwsgierigheid en ook op mijn eerste basisschool werd die eigenschap niet erg gewaardeerd. Een ander geweldig boek over een meisje dat haar eigen weg vindt is Alice-per-ongeluk. Alice is per ongeluk geboren, wat niet betekent dat haar moeder haar niet wilde, maar dat ze haar niet verwachtte. Alice wil later schrijfster worden en begint met het beschrijven van de problemen binnen haar familie. Aangezien alles binnen mijn familie altijd koek en ei is, vond ik dit boek heel leuk om te lezen. Het liet mij kennis maken met een hele nieuwe wereld, de wereld der problemen. Ook “De kinderen van de grote Fjeld” gaat over een familie, alleen deze keer een familie die bestaat uit zeven kinderen en een geit. Bedelend trekken ze dwars door Zweden, een koude tocht met verschillende obstakels. Dit boek ging ook over problemen, maar een heel ander soort problemen: honger, armoede en verstoting. Gelukkig maar dat ik altijd nog kon terugvallen op de vrolijke boeken van Roald Dahl.

Not All Those Who Wander Are Lost

Toen ik op de middelbare school terechtkwam, sprong ik een gat in de lucht toen ik hoorde dat je voor school vier boeken per jaar moest lezen. Eindelijk werd mijn grote hobby, praten en schrijven over boeken, gewaardeerd. Een van de eerste boeken waar ik een boekverslag over maakte, was “De reis van Yarim”. Dit boek speelt 3000 jaar geleden in Mesopotamië. Je neemt een kijkje in het leven van de jonge Yarim, die door zijn vader als slaaf wordt verkocht en  zo in de grote stad belandt. Op dat moment begon ook mijn interesse voor geschiedenis zich te ontwikkelen, dus dit boek was helemaal het einde. Een deel van de kaft van het boek is tegenwoordig kaal, doordat mijn vingers er veel te vaak aan gepulkt hebben terwijl ik het aan het lezen was. In de derde klas werd ik iets minder enthousiast over het lezen voor school, aangezien ik toen plotseling Nederlandse literatuur moest gaan lezen en niet gewoon mocht lezen wat ik wilde. Op dat moment begon mijn fantasy-obsessie zich te ontwikkelen. Via twee vriendinnen ontdekte ik de triologie “Oorlogen van de Verrezen Wereld”. Een van de fantastische dingen aan deze serie is dat de hoofdpersoon van oorsprong een dievegge is en terechtkomt bij een moordenaarsgilde. Er zit veel actie in, is spannend en, niet onbelangrijk naar mijn mening, er gaan nogal wat mensen in dood. Natuurlijk heb ik daarna ook de beste fantasyboeken ooit geschreven gelezen. “In de ban van de Ring” is momenteel mijn favoriete boek. Het  verhaal over een kleine Hobbit met een grote missie is fantastisch geschreven en heel ontroerend. Het gaat namelijk niet alleen over avontuur, maar ook over de kracht van vriendschap en het overwinnen van je tekortkomingen.

Nou, dat zijn de boeken wel! Ik heb absoluut geen moeite met spellingfouten, zoals Loranne (ik merk het vaak niet eens, haha), dus uitgevers (en vooral schrijvers natuurlijk): ga zo door.

Het leven van een lezer

Omdat dit nieuw is en je ons misschien beter wil leren kennen, plaatsen we een verslag van ons ‘leesleven’, een soort leesbiografie, zodat je weet met wat voor hardcore lezers je te maken hebt. (: Dit is van Loranne.

Lezen. Van jongs af aan heb ik er enorm van genoten. Mijn ouders lazen me als kleuter ´s avonds voor, aan de rand van het bed. Ik had een paar favorieten, waar ik dan, diep onder de dekens weggestopt, om vroeg. Mijn all-time favoriet is toch wel Monkie, een geweldig prentenboek zonder tekst. Het leuke daaraan was dat mijn moeder, wier favoriet ook Monkie is, het verhaal steeds iets anders kon laten gaan, dat ze er steeds net iets andere woorden voor kon gebruiken, zodat het elke keer toch weer ´spannend´ bleef.
Ook klassiekers zoals de Gouden Boekjes, Dikkie Dik en Rupsje Nooitgenoeg vond ik erg leuk. Algauw kende ik de verhalen zo goed dat ik ze uit mijn hoofd aan mijn ouders kon voorlezen, terwijl ik amper een letter kende. Later, toen ik zelf leerde lezen, las ik hen ook nog voor, omdat ik er zo trots op was dat ik iets kon wat zij ook konden. Ik vond het ook veel leuker om zelf voor te lezen dan voorgelezen te worden en later las ik alleen nog maar voor mezelf, maar er was één uitzondering: de juf van groep 1 en 2. Ze kon heel leuk voorlezen en deed dat met zoveel inleving dat iedereen in de klas tranen met tuiten huilde of juist schaterde van het lachen als zij voorlas. Ik herinner me nu nog haar stem als ze Pluk van de Petteflet of Zaza de kakkerlak nadeed, wat een goeie ouwe tijd was dat.

In groep 3 had ik AVI uit, zoals ze dat noemden op de basisschool, en mocht ik zo ongeveer alle boeken lezen dus dat deed ik ook. Ik zat eindeloos alleen in een hoekje het ene na het andere boek te lezen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet mocht want ik moest ook nog rekenen, iets waar ik een enorme hekel aan had. Maar als ik dan in een hoekje zat te lezen, vergat ik alles om me heen, dan verdween ik helemaal in de wereld van dat boek. Mijn vriendinnen vonden het erg leuk om plotseling op mijn rug te tikken en in mijn oor te roepen dat we een lesje kregen. Vervolgens schrok ik me dood en viel half van mijn stoel, terwijl mijn vriendinnen lachten.
In groep 3 en 4 was ik helemaal weg van Roald Dahl. Het boek De heksen heb ik zeker tien keer gelezen, zo leuk, grappig en spannend vond ik het. Ook Paul Biegel met De tuinen van Dorr en Het sleutelkruid behoorden tot mijn favorieten. Een mijlpaal in mijn leesleven was De brief voor de koning in groep 5. Ik vond het best knap van mezelf dat ik zo´n dik boek helemaal had gelezen.
Mijn vriendinnen lazen allemaal Harry Potter, maar ik wilde dat niet lezen omdat ik op de één of andere vreemde manier had bedacht dat het een soort slachtveld was en iedereen gemeen tegen elkaar deed, en zo´n boek wilde ik niet lezen. In groep 6 hadden ze me toch eindelijk overgehaald en daar ben ik nog steeds blij om. Ik verslond de boeken, las ze ontelbare keren, en nu lees ik ze nog steeds. Deze serie is nog steeds mijn lievelingsserie en alle boeken zijn even geweldig. Ook werd ik een enorme van van Thea Beckmans boeken. Ik vond bijvoorbeeld Hasse Simonsdochter, Het geheim van Rotterdam en Kruistocht in spijkerbroek geweldig. Het waren niet alleen mooie, spannende verhalen, maar je leerde ook wat over de geschiedenis. Af en toe had ik zin in wat minder ingewikkelde boeken en las ik verhalen zoals Het leven van een loser, een erg grappig boek dat als logboek (en absoluut geen dagboek!) geschreven is en gaat over het leven van een jongen, die, tsja, een echte loser is.

In de onderbouw van de middelbare school bleef ik lezen, maar het werd wel iets minder dan vroeger, omdat ik er simpelweg minder tijd voor heb. Ook zit ik op sociale media, en dat neemt soms ook wat tijd in beslag…
Als we echter een boek voor Nederlands of Engels moesten lezen, vond ik dat heel erg leuk, in tegenstelling tot de halve klas. Ik weet niet meer precies welke boeken ik voor Nederlands in de eerste en tweede heb gelezen, maar voor mezelf las ik De Hongerspelen-trilogie en die vond ik absoluut geweldig, nog steeds trouwens. Ook de Edelsteen-trilogie vond ik heel leuk. In de derde klas heb ik een boek gelezen dat me toen heel erg is bijgebleven, Op zee. Dit was namelijk zo´n absurd verhaal dat mijn moeder het me een paar keer moest uitleggen nadat ik het boek helemaal gelezen had, voor ik de clou snapte. Voor mezelf heb ik ook De zwarte met het witte hart gelezen, dat vond ik een erg mooi boek. Verder heb ik op het moment van schrijven een black-out, dus ik heb echt geen flauw idee meer wat ik verder heb gelezen, al was het een heleboel.

En nu, in de vijfde, zal ik aan de zwaarste kost moeten beginnen, de echte literatuur. Ik verwacht niet dat ik het heel moeilijk zal vinden, aangezien ik al heel veel heb gelezen. Het lijken me alleen niet echt de leukste boeken die ik zou kunnen vinden, maar ja, het is niet anders. Misschien komt dat ook door de naam ´literatuur´, het schrikt mij een beetje af. Dan denk ik: aaah, help, enge moeilijke boeken die quasi-interessante onderwerpen aan het licht brengen maar waar in feite iedereen elkaar alleen maar aflebbert! Misschien heb ik een verkeerd beeld van literatuur (ik weet het eigenlijk wel zeker), dus ik ga het maar gewoon lezen, en ik zie wel wat ervan komt. Al geef ik nog steeds de voorkeur aan science-fiction en fantasy.
Ik heb trouwens iets heel belangrijks van boeken geleerd: spellen. Mijn basisschool was niet zo heel goed en ik heb daar niet goed leren spellen, terwijl dat toch heel erg belangrijk is. Maar door het lezen van boeken heb ik het mezelf aangeleerd en nu kan ik het wel goed. Ook heb ik van boeken geleerd dat er belachelijk veel spelfouten in staan! Oproep aan alle schrijvers en uitgevers: kijk uw boeken beter na! Een fout in de werkwoordspelling kan echt niet, hoor!

Loranne (:

Goodmorning starshines, Loranne and Judith say hello!

Image

En toen begonnen we in een opwelling een blog want dat is leuk. Wij zijn Loranne en Judith en hier gaan wij alles over boeken met jullie delen, want delen is ook leuk. Onze boekenkasten (op alfabetische volgorde gesorteerd, natuurlijk) zitten stampvol en de planken buigen bijna door, maar er kan altijd nog wel een boek bij!

Dus. Verwacht hier nieuws over boeken, reviews van boeken die we gelezen hebben, nieuws over verfilmde boeken, evenementen met boeken en eigenlijk alles wat met boeken te maken heeft. En thee!